Στην Μεγάλη Βρύση, κυλά η κοίτη του ποταμού των Σκουλουφίων, σε έναν τόπο που από τα πολύ παλιά χρόνια, η καθημερινή ζωή των ανθρώπων, ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με τη φύση. Παλαιότερα, στη Μεγάλη Βρύση υπήρχαν πηγές και οι βοσκοί πήγαιναν συχνά εκεί για να ποτίσουν τα ζώα τους και να ξαποστάσουν. Ο τόπος ήταν σημείο συνάντησης και ξεκούρασης.
Από παλαιότερες μαρτυρίες, γνωρίζουμε πως εκεί εμφανίζονταν πολύ συχνά νεράιδες, καλώντας τους βοσκούς να πιούν νερό και να χορέψουν μαζί τους. Ένας από τους κατοίκους του χωριού, αιφνιδιασμένος από μία ξαφνική εμφάνιση νεράιδας μπροστά του, έφυγε τρέχοντας κατευθυνόμενος προς το ναό του Σωτήρα Χριστού και Αγίου Δημητρίου και εκείνη τον ακολούθησε και του είπε: Εδώ βρίσκεται ο γιός της Γρυλούς (που ετυμολογείται από το γρυλώ, ανοίγω δηλαδή τα μάτια μου δυνατά) και σε προστατεύει. Οι ιστορίες αυτές που πέρασαν από γενιά σε γενιά προσδίδουν στη Μεγάλη Βρύση μια γλυκιά αίσθηση μυστηρίου. Μέχρι σήμερα, η τοποθεσία αυτή κρατά κάτι από εκείνη τη μαγεία και είναι σε μεγάλο μέρος της προσβάσιμη.
Εκεί που υπήρχε η Μεγάλη Βρύση, άλλη μια φυσική πηγή του τόπου μας, υπάρχει πλέον η κρήνη της Μνημοσύνης στη μνήμη του αδικοχαμένου Οδυσσέα Διαμαντή, έργο αγάπης και μνήμης από τους γονείς του.
