Skip to main content

ΑΡΩΜΑ ΚΡΗΤΗΣ

Οι Μαντινάδες μας

Του Μάη τριαντάφυλλα, μ’ όνειρα ποτισμένα
και με αγάπης μυρωδιά, έχω σου μαζωμένα
Μύρων

Χαλάλι σου βασιλικέ όσο νερό κι αν πίνεις
γιατί το κάμεις άρωμα και πίσω μου το δίνεις
Μύρων

Κι αθάνατο νερό να βρω δεν πίνω κι ας ποθάνω,
γιατί αν δεν βρεις κι εσύ να πιεις ίντα θα ζω να κάνω
Μύρων 

Είν’ ένα θαύμα η ζωή και πάντα θαύμα θα ‘ναι
κάθε φορά που οι καρδιές σιμώνουν και γλεντάνε
Μύρων

Ένας τροχός είν’ η ζωή χαρές και πίκρες δίνει
στα κάτω θέλει υπομονή στα πάνω σωφροσύνη
Μύρων

Όπου κι αν πάω μου ‘κλουθούν οι θύμησες ξοπίσω
και δε μπορώ από το νου απού σ’ έχω να σε σβήσω 
Βρετζός

Η σκέψη μου αργά ταχιά όπου αγαπώ γυρίζει 
τεράστιο το πέλαγο κι όμως δεν τη φοβίζει 
Γιώργης Βρετζός

Η ομορφιά σου αρχοντική το γέλιο σου στολίδι 
το βλέμμα σου Ανατολή ώρα που ο ήλιος δύδει
Γιώργης Βρετζός

Ίντα ψεγάδι να σου βρω να πω πως δε σε θέλω 
αφού ‘σαι πρώτη στσ’ ομορφιές άγγελε των αγγέλω
Γιώργης Βρετζός

Όλο τον κόσμο εγύρεψα μα όπου κι αν επήγα 
των αμαθιώ σου τσ’ ομορφιές αλλού ποθές δεν είδα 
Γιώργης Βρετζός

Μερονυχτού το διγαβρέ έχω τον εδικό σου
για ένα φιλί που μου ‘δωκες με πήρες στο λαιμό σου
Γιώργης Βρετζός

Εβίβα πόνε πάντα γειά κέρασε να κεράσω
βάλε να πιούμε όσο θες μετά θα σ’ αγκαλιάσω
Αγνώστου

Πιστεύω στην αρμονική ροή, στου Σύμπαντος την τάξη
του ξένου κήπου να ευχηθείς για να γλυκοχαράξει
Αίγη

Πιστεύω κι εις την δύναμη που κρύβει κάθε λέξη
είθε ν’ ανθίζει ο λογισμός στην πράξη και στη σκέψη
Αίγη

Πιστεύω εις στην ανθρωπιά κι αναζητώ ανθρώπους
που ανθίζουνε τσι αρετές μεσ’ τση Ψυχής τσι τόπους
Αίγη

Πιστεύω στην ανατροπή θα γίνει εκ των έσω
φτερώνω πάντα την ψυχή στη γης πριχού να πέσω
Αίγη

Πιστεύω εις το Μίνωα πνεύμα που δεν εχάθη
πολιτισμός ατράνταχτος στση πλάνης μας τα βάθη
Αίγη

Πιστεύω στην ενέργεια ‘κείνο που πρωτονιώθεις,
όντες το νόημα τση ζωής με κάποιον άλλο νιώθεις
Αίγη

Πιστεύω εις τον ίλιγγο σ´ ενός βουνού την άκρη
στη χαραυγή και τη χαρά στη ξαστεριά στο δάκρυ 
Αίγη

Πιστεύω μ’ όλη την γ-καρδιά στα σύννεφα εκεί πάνω
ανάλαφρα σα τσι Ψυχές και τη μιλιά μου χάνω
Αίγη