Ο Γιώργης Περράκης αποτελεί μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες που ανέδειξαν τα Σκουλούφια Ρεθύμνου κατά τον 20ό αιώνα. Γεννημένος το 1936 στο χωριό μας, γιος του δασκάλου Νικολάου Περράκη, μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον όπου η μόρφωση, η κοινωνική ευθύνη και η αγάπη για τον τόπο αποτελούσαν θεμελιώδεις αξίες της καθημερινής ζωής. Οι αρχές αυτές σημάδεψαν ολόκληρη τη μετέπειτα πορεία του.
Σπούδασε Νομικά, Πολιτικές και Οικονομικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ακολούθησε τον δρόμο της δικηγορίας και της δημόσιας προσφοράς. Από τα νεανικά του χρόνια συμμετείχε ενεργά στους δημοκρατικούς αγώνες της εποχής, ενώ κατά τη διάρκεια της δικτατορίας υπέστη διώξεις, συλλήψεις και φυλάκιση για τη δράση και τις ιδέες του, παραμένοντας σταθερός στις αρχές της ελευθερίας και της δημοκρατίας.
Μετά την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, συνέχισε την πολιτική του διαδρομή με αφοσίωση και συνέπεια. Διετέλεσε βουλευτής Ρεθύμνου επί σειρά ετών και υπηρέτησε ως Υπουργός Δημοσίων Έργων, συμβάλλοντας ουσιαστικά στην ανάπτυξη της Κρήτης και της Ελλάδας εν γένει. Σε όλη τη δημόσια πορεία του διακρίθηκε για την προσήλωσή του στο δημόσιο συμφέρον, την κοινωνική δικαιοσύνη και την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των πολιτών.
Πέρα όμως από τα αξιώματα και τις δημόσιες θέσεις, ο Γιώργιος Περράκης ξεχώρισε για το ήθος, την ακεραιότητα και την ανθρωπιά του. Όσοι τον γνωρίζουν, μιλούν για έναν άνθρωπο με βαθιά κοινωνική ευαισθησία, σταθερές αξίες και αληθινό ενδιαφέρον για τον συνάνθρωπο. Η πορεία του αποτελεί παράδειγμα ενός ανθρώπου που συνέδεσε τη γνώση με την προσφορά και τη δημόσια δράση με την προσωπική αξιοπρέπεια.
Για τα Σκουλούφια, ο Γιώργιος Περράκης δεν είναι μόνο μια σημαντική πολιτική προσωπικότητα. Είναι ένας άνθρωπος που τίμησε τον τόπο καταγωγής του, μεταφέροντας παντού τις αξίες που διδάχθηκε από την οικογένεια και την κοινωνία του χωριού. Η ζωή και το έργο του αποτελούν πολύτιμη παρακαταθήκη για τις νεότερες γενιές και υπενθυμίζουν ότι η προσφορά στον άνθρωπο και στην κοινωνία είναι η υψηλότερη μορφή δικαίωσης μιας πορείας ζωής.
Οι μαντινάδες που ακολουθούν γράφτηκαν ως ελάχιστος φόρος τιμής σε έναν άνθρωπο που συνέδεσε το όνομά του με τους αγώνες για τη δημοκρατία, τη δικαιοσύνη και την πρόοδο, αφήνοντας ανεξίτηλο το αποτύπωμά του στην ιστορία του τόπου μας.
Άνδρας από γενιά γερή, παιδί καλής γενιάς σου,
κι εβάσταξες τη λευτεριά μέσ’ στην γ-καρδιά βαθιά σου.
Δασκάλου γιός γεννήθηκες με αρχές και με αξία,
και κράτηξες στη δύσκολη του τόπου ιστορία.
Μέσ' του λαού τα βάσανα μπήκες μπροστά με θάρρος,
και σήκωσες τσ’ ευθύνης σου το πιο βαρύ το βάρος.
Σαν το βουνό εστάθηκες, δε λύγισες στον πόνο,
και τίμησες τη λευτεριά σε κάθε μαύρο χρόνο.
Μα πιο πολύ σε τίμησε αυτή η αθρωπιά σου,
ο λόγος σου ο καθαρός που βγαίνει απ’ την γ-καρδιά σου.
Στσι φλέβες σου η αθρωπιά και η ανδρειοσύνη,
και γίνηκες για τον λαό φωνή - δικαιοσύνη.
Του Νικολάου του δάσκαλου ήσουνε το καμάρι,
και γίνηκες του τόπου σου λεβέντης και φεγγάρι.
Γέννημα θρέμμα Σκουλουφιών με αρχές και με αξία,
και φώτιξες τη δύσκολη του τόπου ιστορία.
Από τση μάνας την γ-καρδιά εβγήκες μαθημένος,
και στάθηκες για τον λαό αγνός και τιμημένος.
Σίδερα δε σε λύγισαν, τότες βαριά τα χρόνια,
μα έδωκες φως στη λευτεριά για να ανθίζει αιώνια.
Για του λαού το δίκιο ντου στάθηκες παλικάρι,
κι έγινες φλόγα δυνατή μέσ' σε καημούς και βάρη.
Δε σκιάχτηκες τον τύραννο, μήτε και τσι φοβέρες
κι ήσουν τση Κρήτης λεβεδιά στσι πιο σκληρές τσι μέρες.
Στων φυλακών τα σίδερα γίνηκες ιστορία,
και πότισες τη λευτεριά με ιδρώτι και ανδρεία.
Σφραγίδα ανεξίτηλη, Ανένδοτος αγώνας
παράδειγμα για τσι γενιές μέσα εις τους αιώνας.
Εις τσι καιρούς τσ’ απάνθρωπους, εστάθης παλικάρι,
κι ήφηκες έργα και τιμή, των Σκουλουφίων καμάρι.
Άνθρωπος των επιστημών, του νόμου, του δικαίου
και στη Βουλή διέπρεψες, δεν ήτονε τυχαίο.
Στσι διδαχές τση ανθρωπιάς κι εκειά πρώτο βραβείο,
ποτέ σου εσύ δεν ήφηκες άνθρωπο μέσ' το κρύο.
Για όλους μας ήσουν εκειά με ένα δικό σου τρόπο,
είν’ η αγάπη που κρατείς μέσ' τση ψυχής τον τόπο.
Καμάρι των γονέων σου και ούλης τση γενιάς σου,
αφήνεις φως αθάνατο πάντα στη γειτονιά σου.
